Το Ευρώ ως μοχλός προώθησης της δημοσιονομικής, φορολογικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης μέσω της εισαγωγής κρίσεων στις επί μέρους οικονομίες της Ευρωζώνης.

πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Το Ευρώ ως μοχλός προώθησης της δημοσιονομικής, φορολογικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης μέσω της εισαγωγής κρίσεων στις επί μέρους οικονομίες της Ευρωζώνης.Λέγεται ότι η παρούσα κατάσταση στην Ευρώπη εξυπηρετεί τη Γερμανία, επειδή αυτή κερδίζει λόγω της έμμεσης επιδότησης των εξαγωγών της από το μηχανισμό του ευρώ. Αυτό όμως είναι μια πλευρά της αλήθειας, και μάλιστα η ξεπερασμένη πλευρά. Το Ευρώ ΔΕΝ σχεδιάστηκε για να αυξήσει η Γερμανία τις εξαγωγές της στην Ευρωζώνη. Αλλά σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως ο κύριος μοχλός στη διαδικασία του βαθέματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Μια ενοποίηση η οποία στηρίζεται στη βίαιη ανατροπή των ισορροπιών μεταξύ μισθωτής-εργασίας και κεφάλαιου, ισορροπιών που ήταν αποτέλεσμα της ταξικής πάλης δύο αιώνων.

Η Γερμανία ΔΕΝ επιθυμεί τη διαιώνιση της παρούσας κατάστασης, παρά τα αντιθέτως πιστευόμενα. Η Γερμανία, από τις αναλύσεις του Ότμαρ Ίσσιγκ και παλιότερα, επιθυμεί την ενοποίηση της Ευρώπης, αλλά με συγκεκριμένους όρους. Το ευρώ ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα οδηγούσε στην παρούσα κρίση με τον τρόπο που σχεδιάστηκε (ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαία δημοσιονομική πολιτική και τελικά χωρίς ενιαία κυβέρνηση) και οι σχεδιαστές του ήσαν σοφοί και όχι ηλίθιοι, όπως συχνά, λανθασμένα, παρουσιάζονται από αστούς αλλά και αριστερούς αναλυτές.

Το ευρώ χρησίμευσε σαν ο κύριος μηχανισμός εισαγωγής της κρίσης στις περιφερειακές οικονομίες μέσω της φτηνής χρηματοδότησης της πρώτης περιόδου, η οποία δεν αντιστοιχούσε σε πραγματικούς οικονομικούς όρους. Η ενοποίηση των επιτοκίων μεταξύ ακραία διαφορετικών οικονομιών (π.χ. Γερμανία-Ελλάδα) οδήγησε σε βαθιές ανισορροπίες, της οποίες ανέλαβε να διορθώσει «η αγορά».

Η κρίση δανεισμού βάζει επιτακτικά το απλό ερώτημα: Έχουμε σα χώρα τη δυνατότητα να σπάσουμε το φαύλο κύκλο; Προϋποθέτει αυτό ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς; Αν αποφασίσουμε ότι δεν επιθυμούμε την ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς (που προϋποθέτει έξοδο από το μηχανισμό του Ευρώ), τότε είναι άραγε δυνατόν η Γερμανία και η Ελλάδα να έχουν κοινό νόμισμα χωρίς να έχουν κοινή κυβέρνηση; Αν πάμε για κοινή κυβέρνηση, τι θα συνεπάγεται αυτό για τον ελληνικό λαό; Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα στα οποία αποφεύγει να απαντήσει η «επίσημη» αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ). Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ διότι αρνείται να δει και να συζητήσει τη λειτουργία του ευρώ ως μηχανισμού εισαγωγής της κρίσης και μοχλού για την προώθηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, που το περιεχόμενό της συζητάμε πιο κάτω. Το δε ΚΚΕ, διότι πιστεύει ότι η παρούσα κρίση είναι μια συνηθισμένη κρίση καπιταλιστικής υπερπαραγωγής και θεωρεί το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» ως ψευτοδίλημμα, αρνούμενο και αυτό από την πλευρά του τη συγκεκριμένη ανάλυση του συγκεκριμένου μηχανισμού.

Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η κρίση χρησιμεύει για να τεθεί επιτακτικά από τις κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές ελίτ της Ευρώπης, ανεξάρτητα από τη χώρα που κυβερνούν, ένα ζήτημα: Το ζήτημα της κατάρτισης κοινών προϋπολογισμών και ελέγχου τους από κοινό ευρωπαϊκό κέντρο και συνακόλουθα το ζήτημα της καθιέρωσης κοινής φορολογικής πολιτικής και αντίστοιχου ελέγχου της. Αυτή η εξέλιξη ήταν απολύτως λογικά αναμενόμενη, μετά την εμφάνιση της πανευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Και φυσικά, όταν και η δημοσιονομική ενοποίηση αποδειχτεί αναποτελεσματική, το επόμενο ζήτημα που θα μπει στο τραπέζι θα είναι η πολιτική ενοποίηση. Με μαθηματικά προβλέψιμο τρόπο δηλαδή ο μηχανισμός του Ευρώ πιέζει για την εμβάθυνση και ολοκλήρωση των διαδικασιών ενοποίησης των χωρών-εθνών της Ευρώπης.

Οι άρχουσες ελίτ πετυχαίνουν έτσι να θέτουν διλήμματα που κάθε φορά επιδέχονται μόνο μία λύση, όσο οι λαοί δεν αποφασίζουν να σπάσουν το φαύλο κύκλο. Η Ευρώπη μοιάζει να κάνει ποδήλατο, όπου κάθε μέτρο έπεται με σιδερένια λογική από το προηγούμενο, αν ο ποδηλάτης δεν επιθυμεί να πέσει!

Οι διαδικασίες αυτές έχουν μία βασική προϋπόθεση: την «εσωτερική υποτίμηση», τη βίαιη δηλαδή συμπίεση του κομματιού της πίτας που μέχρι τώρα απολάμβαναν οι εργαζόμενοι. Αν θέλετε να ανήκετε στην ενιαία Ευρώπη, τότε οφείλετε να πληρώσετε τα χρέη. Αν θέλετε να πληρώσετε τα χρέη, τότε οφείλετε να δεχτείτε τη βοήθειά μας. Αν θέλετε να δεχτείτε τη βοήθειά μας, τότε αυτό θα συνεπάγεται «αμοιβαιοποίηση» του χρέους μέσω της ανάληψης νέων ρόλων από την ΕΚΤ. Αν θέλετε να αναλάβει η ΕΚΤ τέτοιους νέους ρόλους, τότε αυτοί είναι αδύνατοι, λόγω των οικονομικών νομοτελειών [Σημ. και αυτό είναι όντως έτσι], αν δεν υπάρξει  κατάρτιση κοινών προϋπολογισμών και κοινή φορολογική πολιτική.

Αλλά αυτά όλα, λένε οι κυρίαρχες ελίτ (της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης), έχουν νόημα μόνο αν οδηγούν στην ανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς σας, η οποία πλέον μπορεί να γίνει μόνο μέσω της «εσωτερικής υποτίμησης». Δηλαδή, προϋπόθεση και συστατικό στοιχείο της πραγματοποίησής τους αποτελούν τα μνημόνια. Να γιατί τα μνημόνια δεν αποτελούν περιστασιακό σύστημα κοινωνικών σχέσεων, αλλά ήρθαν για να μείνουν εσαεί. Τα μνημόνια είναι μια βίαιη πρωτογενής διαδικασία, αντίστοιχη της περίφημης «πρωταρχικής συσσώρευσης» που περιέγραψε γλαφυρότατα ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο», προκειμένου να παγιωθούν οι κοινωνικές σχέσεις που απαιτεί το στήσιμο της ενιαίας καπιταλιστικής Ευρώπης.

Συμπερασματικά, η λογική της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει μέσα της σαν εσωτερικό συστατικό τα μνημόνια και το ευρώ αποτελεί το βασικό μοχλό δημιουργίας της κρίσης, η οποία χρησιμεύει για να βαθύνουν οι διαδικασίες ενοποίησης στην Ε.Ε. Αυτή είναι η εσωτερική λογική που οι ίδιες οι εξελίξεις έχουν και γεννούν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: