Τι υπογράψαμε (υπέγραψαν)

Mερικά αποσπάσματα από την δήλωση του eurogroup. Προειδοποιούμε ότι η ανάγνωση απαιτεί ψυχραιμία.

We also welcome the (…) provision of assurances by the leaders of the two coalition parties regarding the implementation of the programme beyond the forthcoming general elections.

Καλωσορίζουμε επίσης την (…) παροχή διαβεβαιώσεων από τους ηγέτες των δύο κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού αναφορικά με την εφαρμογή του προγράμματος και μετά τις επικείμενες γενικές εκλογές.

Πώς ακριβώς θα το κάνουν αυτό;

We therefore invite the Commission to significantly strengthen its Task Force for Greece, in particular through an enhanced and permanent presence on the ground in Greece, in order to bolster its capacity to provide and coordinate technical assistance.
The Eurogroup also welcomes the stronger on site-monitoring capacity by the Commission to work in close and continuous cooperation with the Greek government in order to assist the Troika in assessing the conformity of measures that will be taken by the Greek government, thereby ensuring the timely and full implementation of the programme.

Καλουμε συνεπώς την Επιτροπη να ενισχύσει σημαντικά την Δύναμη Κρούσης για την Ελλάδα, ιδιαίτερα μέσω ενισχυμένης και μόνιμης παρουσίας στην Ελλάδα, ώστε να έχει μεγαλύτερες δυνατότητες παροχής και συντονισμού της τεχνικής βοήθειας. Το Eurogroup καλωσορίζει επίσης την ενισχυμένη δυνατότητα παρακολούθησης από την Επιτροπή, η οποία έχει σκοπό να βοηθήσει την Τρόικα να εκτιμήσει την συμμόρφωση των μέτρων που θα λάβει η ελληνική κυβέρνηση ώστε να διασφαλισθεί η έγκαιρη και πλήρης εφαρμογή του προγράμματος.

Τελικά δεν θα είναι ένας ο γκαουλάιτερ, όπως είχαν προτείνει πρόσφατα οι Γερμανοί, θα είναι πολλοί.  Στο εξής γνωστοί και ως «ενισχυμένη task force»

The Eurogroup also welcomes Greece’s intention to put in place a mechanism that allows better tracing and monitoring of the official borrowing and internally-generated funds destined to service Greece’s debt by, under monitoring of the troika, paying an amount corresponding to the coming quarter’s debt service directly to a segregated account of Greece’s paying agent.

Το Eurogroup καλωσορίζει επίσης την πρόθεση της Ελλάδας να δημιουργήσει μηχανισμό για τον καλύτερο έλεγχο και παρακολούθηση των πόρων οι οποίοι προέρχονται από τον επίσημο δανεισμό και από το εσωτερικό της χώρας και προορίζονται  για την εξυπηρέτηση του χρέους της Ελλάδας. Αυτό θα επιτευχθεί καταβάλλοντας, υπό την επιτήρηση της Τρόικα ποσό ίσο με αυτό που απαιτείται για την εξόφληση του χρέους του επόμενου τριμήνου απευθείας σε ξεχωριστό λογαριασμό.

Απαγορεύεται η στάση πληρωμών. Χρήματα από τις δόσεις των δανείων, από τους φόρους, από τις ιδιωτικοποιήσεις θα δεσμεύονται από τους πιστωτές, ώστε ανά πάσα στιγμή να είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα πληρώσει τα δάνειά της το επόμενο τρίμηνο. Αν δεν μπορεί να καλύψει τις εσωτερικές της ανάγκες τόσο το χειρότερο.

Finally, the Eurogroup in this context welcomes the intention of the Greek authorities to introduce over the next two months in the Greek legal framework a provision ensuring that priority is granted to debt servicing payments. This provision will be introduced in the Greek constitution as soon as possible.

Τέλος, το Eurogroup σε αυτά τα πλαίσια καλωσορίζει την πρόθεση των ελληνικών αρχών να εισάγουν εντός δύο μηνών νόμο που θα διασφαλίζει την προτεραιότητα της εξυπηρέτησης του χρέους. Η πρόνοια αυτή θα εισαχθεί στο ελληνικό σύνταγμα το ταχύτερο δυνατόν.
Επίσης, το σύνταγμα θα καταργηθεί (όχι αυτό δεν το γράφει)

]]> http://stopeuroee.wordpress.com/2012/02/22/m%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%80%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-eurogro/feed/ 0 stopee 3ec01b4e1980ec7babbb9fb26ee15500-501x529 http://stopeuroee.wordpress.com/2012/02/22/%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ad/ http://stopeuroee.wordpress.com/2012/02/22/%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%81%cf%85%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ad/#comments Wed, 22 Feb 2012 09:06:20 +0000 stopee http://stopeuroee.wordpress.com/?p=170 ]]> Υπογράψτε και στηρίξτε την Πρωτοβουλία κατά του Ευρώ και της Ε.Ε.  πατώντας  ΕΔΩ             

632 υπογραφές υποστήριξης (22/02/2012)

(σημειώστε ΟΝΟΜΑ και ΙΔΙΟΤΗΤΑ. Επιβεβαιώστε αν εμφανίζονται τα στοιχεία σας με αναγνώσιμους χαρακτήρες. Αν όχι, στείλτε την υπογραφή σας στο e-mail stopee2011@gmail.com)

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Τριάντα χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΕ και δέκα χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ,  βλέπουμε πλέον το πραγματικό της πρόσωπο: μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο, άγρια αντιλαϊκά μέτρα, σαρωτικές  ιδιωτικοποιήσεις, λουκέτα, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, που οι επιπτώσεις τους μεγιστοποιούνται από τις πρωτοφανείς δανειακές συμβάσεις με την τρόικα.

Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι το περιβόητο  «Σύμφωνο για το Ευρώ», που αποτελεί ένα είδος ευρωπαϊκού μνημονίου διαρκείας σε βάρος όλων των εργαζομένων και των λαών στην ΕΕ. Περιλαμβάνει τη δραστική μείωση των μισθών μέσω της σύνδεσής τους «με την παραγωγικότητα, αλλά και της προσαρμογής τους στην «ανταγωνιστικότητα της οικονομίας». Η  ανταγωνιστικότητα οδηγεί στην κινεζοποίηση του επιπέδου μισθών αλλά και του πλαισίου των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, το «Σύμφωνο για το Ευρώ» αφαιρεί οριστικά όλα τα οικονομικά εργαλεία των κρατών-μελών, τα οποία υπάγονται πλέον στους αντιδημοκρατικούς και στεγανούς μηχανισμούς της ΕΕ και των πολυεθνικών της, πραγματοποιώντας έτσι μια αντιδημοκρατική αντιδραστική τομή βάθους στην ίδια την αρχιτεκτονική της ΕΕ.

ΤΟ  ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ  ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ  ΕΕ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Στα χρόνια της ένταξής μας στην ΕΕ το δημόσιο χρέος επταπλασιάστηκε, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.  Η  ανεργία διευρύνθηκε στις εποχές της «ανάπτυξης» και γιγαντώθηκε τώρα στις συνθήκες της κρίσης. Οι μισθοί, ιδιαίτερα μετά την είσοδο στην ΟΝΕ, μειώνονται διαρκώς ως ποσοστό επί του ΑΕΠ και φυσικά βίαια και απόλυτα σήμερα. Οι εργασιακές σχέσεις και τα εργατικά δικαιώματα θρυμματίζονται και συντρίβονται. Το αντιδραστικό κοινωνικό όραμα του κεφαλαίου για μια κοινωνία με εργοδότες και κράτος χωρίς υποχρεώσεις και εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα τείνει να υλοποιηθεί στην πράξη. Τα χαμηλά και μεσαία λαϊκά στρώματα καταστρέφονται. Η Ελλάδα από εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων πριν την είσοδο στην ΕΟΚ-ΕΕ έγινε εισαγωγέας με διαρκώς διευρυνόμενο αγροτικό εμπορικό έλλειμμα. Διαλύθηκαν επίσης μια σειρά παραδοσιακοί κλάδοι, από τα ναυπηγεία μέχρι τη μεταποιητική βιομηχανία, προκαλώντας μια εκτεταμένη αποδυνάμωση του παραγωγικού ιστού της χώρας. Τα εμπορικά πλεονάσματα των ισχυρότερων χωρών του Βορρά στηρίζονται όλο και περισσότερο στα ελλείμματα των «Γουρουνιών» (PIIGS) του Νότου, όπως κατέδειξε και η κρίση.

Η  ελευθερία  της ΕΕ είναι μόνο για τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τα κέρδη τους και για τις οδηγίες Μπολκενστάιν. Για τους «άλλους» υπάρχουν τα τείχη του ρατσισμού, του Σέγκεν και της Frontex καθώς και οι συνθήκες τύπου «Δουβλίνο 2» που μετατρέπουν τη χώρα μας και τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου σε φυλακή των οικονομικών μεταναστών και των προσφύγων.

Η  ΕΕ πρωταγωνιστεί σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους (Ιράκ, Βαλκάνια, Λιβύη κ.λπ.). Αποδεικνύεται εκτροφείο της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού, γενικευμένης αστυνόμευσης και ηλεκτρονικού χαφιεδισμού που όλα μαζί συγκροτούν το συνεκτικό πλαίσιο της ευρωκαταστολής. Τα πάντα αποφασίζονται στα κλειστά κλάμπ των πολυεθνικών και των ευρωοργάνων, πίσω από το προσωπείο ενός διακοσμητικού «ευρωκοινοβουλίου», με πλήρη περιφρόνηση της λαϊκής θέλησης και κυριαρχίας.

ΤΩΡΑ  ΠΙΑ ΞΕΡΟΥΜΕ! 

Ο καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός  χαρακτήρας της ΕΕ δεν αλλάζει, ούτε μεταρρυθμίζεται  σε προοδευτική κατεύθυνση. Η λύση των λαϊκών προβλημάτων βρίσκεται στη συνολική ρήξη με την ΕΕ. Η πορεία για την κοινωνική απελευθέρωση, για μια ανθρωποκεντρική κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καπιταλιστικό κέρδος, αγορές και καταπίεση περνάει μέσα από την πάλη ενάντια στην ΕΕ και όχι μέσα από το πλαίσιό της.

Η αιτία των λαϊκών προβλημάτων βρίσκεται  στην «ιερή συμμαχία»  ελληνικών κυβερνήσεων, ΕΕ, ΔΝΤ, στο «μαύρο»  μέτωπό τους με το κεφάλαιο, τις τράπεζες και  τις αγορές. Η ελληνική αστική τάξη έχει συνδέσει την προοπτική της και τα κέρδη της με τη συμμαχία με τα ευρω-αφεντικά και με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και όχι με την αξιοπρεπή ζωή του λαού μας.

Γι’ αυτό και εμείς επιδιώκουμε τον  κοινό αγώνα των ευρωπαϊκών λαών κόντρα στο συνασπισμένο ευρωπαϊκό κεφάλαιο με άμεσο στόχο την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης και ορίζοντα την υπέρβαση της καπιταλιστικής κυριαρχίας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

«Κίνδυνος»  και «καταστροφή» για το λαό δεν  είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, αλλά η παραμονή σε αυτή την «κρεατομηχανή» των λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων. Αυτά που θα κερδίσουν οι εργαζόμενοι με την έξοδο από το ευρώ και τη συνολική ρήξη με την ΕΕ, με τη μη αποπληρωμή του χρέους και την εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, με την ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ίσως χάσουν στιγμιαία και απ’ αυτά που σίγουρα θα χάσουν προοπτικά εντός ευρώ και ΕΕ.

 Η ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ ΔΕΝ  ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ: 

•   Να φύγουμε τώρα  από τη φυλακή  του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και  συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής  της ΕΕ.  Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και  λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!
• Να μην περάσει το αντιδραστικό «Σύμφωνο για το Ευρώ». Να αποτραπεί η ψήφισή του από το συντονισμένο πανευρωπαϊκό αγώνα των λαών, που μπορεί να γίνει τώρα εφικτός!
• Να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Να ανατραπεί από τα κάτω, ως αποτέλεσμα της λαϊκής πάλης και δυναμικής η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλη κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση που θα υλοποιεί την ίδια πολιτική!

Αγωνιστική  κοινή δράση

Η Πρωτοβουλία  μας προωθεί και υποστηρίζει  την κοινή δράση και με οποιαδήποτε άλλη τοπική ή πανελλαδική κίνηση, που θέλει να συμβάλλει, πιθανά με άλλο περιεχόμενο ή δράσεις στις παραπάνω κατευθύνσεις.

Στόχος  μας είναι  η  διαμόρφωση ενός ενωτικού λαϊκού ρεύματος που  θα προτάσσει τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα και θα υπερασπίζει  το δικαίωμα του λαού να καθορίζει την  πορεία των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, έξω από τις δεσμεύσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών.

Υπογράφουν οι:

Για να στηρίξετε την Πρωτοβουλία υπογράψτε εδώ:

http://www.petitiononline.com/kt197a32/petition.html

(σημειώστε ΟΝΟΜΑ και ΙΔΙΟΤΗΤΑ. Επιβεβαιώστε αν εμφανίζονται τα στοιχεία σας με αναγνώσιμους χαρακτήρες. Αν όχι, στείλτε την υπογραφή σας στο e-mail stopee2011@gmail.com)

Το μόνο που ξέχασαν να ισχυριστούν οι εκπρόσωποι της χούντας του ευρώ και του ΔΝΤ στη Βουλή, είναι πως αν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, θα σταματήσει να γυρίζει η Γη γύρω από τον Ήλιο. Ποτέ όμως δεν είναι αργά… Ο αντιδραστικός συνασπισμός εξουσίας, υπηρέτης αλλά και εκπρόσωπος της ΕΕ και του ΔΝΤ, λειτουργεί ως κοινός εκβιαστής της νύχτας απέναντι στο λαό.

Οι μαθητές του Δημοτικού, με απλές απαντήσεις τους, είναι πραγματικά πιο χρήσιμοι σε τέτοιες περιπτώσεις. Μπορούν να μας υπενθυμίσουν ότι το ευρώ δεν είναι το μοναδικό νόμισμα στον κόσμο και δεν είναι παρά μόνο το νόμισμα των δέκα μόλις τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα. Πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συμμετέχουν παρά μόνο 27 από τις 191 χώρες του κόσμου και από αυτές μόνο οι 17 ανήκουν στην ευρωζώνη.

Δύο χρόνια πριν, τρομοκρατούσαν τον κόσμο πως αν δεν υπογραφόταν το πρώτο Μνημόνιο, θα χρεοκοπούσε η Ελλάδα. Έλεγαν ψέματα και το γνώριζαν. Στόχος ήταν –και αυτό συμβαίνει τώρα– η λαϊκή χρεοκοπία. Σήμερα, είμαστε όλο και πιο κοντά σε μια τυπική χρεοκοπία. Στο πλαίσιο της πολιτικής παραμονής στην ευρωζώνη, αυτή καθίσταται όλο και ακριβότερη και επώδυνη.

Θυμόμαστε φυσικά το μόνιμο επιμύθιο: «Παίρνουμε δάνεια για να πληρώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις συντάξεις». Η αλήθεια ήταν πως αυτό είναι ένα κόστος της τάξης των 20 δισ., ενώ τα κρατικά έσοδα –του ταξικά διαμορφούμενου προϋπολογισμού– είναι περίπου 50 δισ. Απλώς υπήρχε και υπάρχει η προτεραιότητα να εξοφλούνται πρώτα τα δάνεια και οι τόκοι τους. Στο Μνημόνιο 2 είναι ξεκάθαρη η δέσμευση να μην πάει ούτε ένα ευρώ για μισθούς και συντάξεις. Απλώς η τρόικα μας δίνει δάνεια για να εξοφλούμε ιδιώτες και «θεσμικούς» επενδυτές και να χρωστάμε σε ΕΚΤ και ΔΝΤ. Το χρέος αλλάζει νομική μορφή και η Ελλάδα παραιτείται από το δικαίωμα αθέτησης πληρωμών, ενώ αναλαμβάνει την υποχρέωση να βάζει υποθήκη την εθνική περιουσία. Η αλήθεια λοιπόν δεν είναι ότι λαμβάνουμε δάνεια για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά ότι μειώνουμε μισθούς και συντάξεις για να πληρώνουμε δάνεια.

Ένας υπουργός του ΠΑΣΟΚ πρόσφατα ισχυρίστηκε πως αν φύγουμε από την ευρωζώνη, δεν θα έχουμε «ούτε ζάχαρη για τον καφέ μας». Η αλήθεια είναι πως τα εργοστάσια ζάχαρης έκλεισαν ή περιόρισαν δραματικά την παραγωγή τους στο πλαίσιο ποσοστώσεων που επέβαλλε η ΕΕ. Από πλεόνασμα παραγωγής και εξαγωγές, σήμερα εισάγουμε ζάχαρη από τη Γερμανία.

Οι τρομολάγνοι, με επικεφαλής τον ίδιο τον δοτό πρωθυπουργό, λένε ακόμη πως δεν θα έχουμε καύσιμα. Λες και παίρνουμε πετρέλαιο από την ΕΕ. Κρύβουν φυσικά ότι το πετρέλαιο βγαίνει από τα διυλιστήρια του Βαρδινογιάννη με 20 λεπτά και καταλήγει στο πρατήριο με 1,70. Τα υπόλοιπα είναι εμπορικά κέρδη και κυρίως φορολογική ληστεία ενός κράτους που αρμέγει από τα λαϊκά στρώματα και μοιράζει επιδοτήσεις και φοροασυλία στην οικονομική ολιγαρχία. Φτάσαμε να πηγαίνει ο κόσμος από τη Φλώρινα στα Σκόπια και από την Ξάνθη στη Βουλγαρία για να γεμίσει βενζίνη. Από χώρες που δεν παράγουν πετρέλαιο και είναι φτωχότερες από την Ελλάδα.

Το πιο χαριτωμένο επιχείρημα του πρωθυπουργού είναι ωστόσο πως «αν φύγουμε από την ΕΕ και κάνουμε στάση πληρωμών, δεν θα μας δανείζει κανείς». Εδώ βέβαια προδίδονται. Φοβούνται μήπως σταματήσει η χρεομηχανή που έχουν στήσει, που είναι θηλιά στο λαιμό του λαού. Κρύβουν επίσης ότι δέχθηκαν την απαίτηση της τρόικας που απαγορεύει το δανεισμό από άλλες πηγές.

Παπαγαλίζοντας τους εκβιασμούς των πολυεθνικών του φαρμάκου, λένε πως έξω από την ευρωζώνη δεν θα υπάρχουν φάρμακα. Κρύβουν τη διάλυση των νοσοκομείων αλλά και ότι σύμφωνα με τη συνθήκη του Μνημονίου για το 2012, προβλέπεται μείωση της συνολικής φαρμακευτικής δαπάνης στο ΕΣΥ και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς από 5 δισ. ευρώ σε 2 δισ. Επίσης, περίπου 26.000 εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα υγείας, από τους οποίους 9.100 γιατροί, θα χάσουν τη δουλειά τους. Ο κίνδυνος υπάρχει ακριβώς στη συνέχιση της πολιτικής των κοινωνικών περικοπών στην υγεία, που επιβάλλουν τα μνημόνια. Από την άλλη, ο συντριπτικός όγκος των φαρμάκων εκτός πατέντας, παράγονται σε σημαντικό βαθμό πλέον εκτός του βορειοδυτικού καπιταλιστικού τόξου, σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.

Μας προειδοποιούν: Μια ενδεχόμενη αποχώρηση από το ευρώ θα οδηγήσει σε υποτίμηση του νέου νομίσματος και θα φτωχύνει ο λαός. Καμιά σοβαρή μελέτη δεν υπάρχει από πλευράς τους όμως για το ύψος της υποτίμησης. Αυτό που κρύβουν είναι ότι το ευρώ ήδη υποτιμάται και είναι σε κίνδυνο. Ότι ήδη έχουμε την εσωτερική υποτίμηση των μισθών και γενικά της οικονομίας κατά 15% – 20% και έχουν στόχο το 50%. Κρύβουν φυσικά πως μια ελεγχόμενη υποτίμηση στο πλαίσιο μιας ριζικά διαφορετικής οικονομικο-κοινωνικής πορείας, θα έχει θετικά αποτελέσματα για τις αγροτικές εξαγωγές και την αύξηση του τουριστικού συναλλάγματος. Βεβαίως αυτή θα σημάνει αύξηση των τιμών στα εισαγόμενα προϊόντα, αλλά αυτό θα έχει και θετικές συνέπειες, καθώς θα αφήνει κίνητρο για ανάπτυξη παραγωγής σε τομείς που τώρα έχουν ξεκληριστεί.

Θα καταφέρουμε επιτυχώς να αντισταθούμε στην κλοπή των εισοδημάτων και της δημόσιας περιουσίας, αν αντισταθούμε με αξιοπρέπεια στη λοβοτομή της σκέψης και στον εξοβελισμό της ιστορικής πείρας.

Η σχέση της ΕΕ με το ξεκλήρισμα των φτωχομεσαίων αγροτών έρχεται από το βαθύ παρελθόν. Ο Κ. Καραμανλής ο Α΄, έλεγε πως με την είσοδο στην ΕΟΚ, θα είχαμε 300 εκατομμύρια πελάτες για τα αγροτικά προϊόντα. Ωστόσο, με ντιρεκτίβες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, είχαμε καταστροφή καλλιεργειών. Είχαμε επίσης αντιδραστική αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής, με ξεκλήρισμα των φτωχομεσαίων αγροτών και παράδοσή της στη Βιβάρτια και σε άλλες πολυεθνικές. Φτάσαμε εντέλει, να αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής και να θάβουμε τα δικά μας.

Η ΕΕ απαγόρευσε με τη γνωστή οδηγία περί «απελευθέρωσης και προστασίας από μονοπωλιακές καταστάσεις», την ύπαρξη δημόσιου αερομεταφορέα. Για να φτάσουμε σήμερα στη σκλαβιά του ιδιωτικού μονοπωλίου του Βγενόπουλου, κοινού ιδιοκτήτη των Ετζίαν και Ολύμπικ Αιρ. Οι Βρυξέλλες επέβαλλαν την «απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας» από το μονοπώλιο της (πάντα κερδοφόρας) ΔΕΗ, για να φτάσουμε σήμερα στη ληστεία της ΔΕΗ από τις Ενέργκα και Ελλάς Πάουερ και τη διαφαινόμενη εκποίηση της δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού στην εξευτελιστική χρηματιστηριακή τιμή.

Στον παράλογο κόσμο της εποχής των τεράτων του κεφαλαίου, όλες οι όμορφες λέξεις, καταλήγουν στην ευρωκρατική σύγχρονη γλώσσα, να σημαίνουν το αντίθετό τους. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση, με Λευκή και Πράσινη Βίβλο, με τη Σύνοδο της Λισαβόνας και άλλα τινά, μιλούσε για «ευελιξία της εργασίας», εννοούσε και στόχευε σε μισή δουλειά, μισή ζωή, ζωή λάστιχο. Και όλα αυτά, εν μέσω δεξαμενών ανεργίας, απ’ όπου θα τραβιούνται κατά το δοκούν και κατά περιόδους, εργαζόμενοι χωρίς διαπραγματευτική ικανότητα. Έντρομοι δούλοι του κεφαλαίου χωρίς συλλογικές συμβάσεις και συλλογικά δικαιώματα.

Για μια άλλη κοινωνική πορεία της χώρας με κέντρο τις λαϊκές ανάγκες, για μια αξιοβίωτη ζωή, με αξιοπρέπεια, δημοκρατία, ελευθερία, υπάρχουν δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι η αθέτηση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους. Ο λαός δεν πήρε δάνεια, δεν τα έφαγε. Αντίθετα, πλήρωσε για αυτά ήδη δυο και τρεις φορές. Δεύτερη προϋπόθεση είναι η αποχώρηση από την ευρωζώνη και την ΕΕ, γιατί δεν αντέχουμε άλλο την καταστροφή της παραμονής. Γιατί τα χειρότερα από την παραμονή μας εκεί, είναι μπροστά μας. Γιατί μπορούμε να τα καταφέρουμε πολύ καλύτερα έξω από το ευρώ και έξω από τον Μολώχ του κέρδους, το μύλο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της ατομικής ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου, αυτού που εύηχα αποκαλούν «οι αγορές». Φυσικά και δεν μπορούμε να παράγουμε τα πάντα στην Ελλάδα.

Χρειαζόμαστε συναλλαγές στη βάση ισοτιμίας και ισοτιμία μπορεί να υπάρξει μόνο ανάμεσα σε χώρες με παρόμοια οικονομική ανάπτυξη και λαούς με ανάλογα προβλήματα και όχι με τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Εκεί θα μιλήσει ο νόμος του οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά ισχυρότερου.

Το όχι στο ευρώ, πάει μαζί με μια άλλη πορεία της χώρας. Με τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια των εργαζομένων. Το λαό νοικοκύρη στον τόπο του. Με κέντρο τη δημόσια ιδιοκτησία στην παραγωγή, τις δημόσιες κοινωνικές πολιτικές και ασφαλώς, την εργατική και λαϊκή δημοκρατία.

Αυτή την πορεία τρέμει η αστική τάξη της χώρας μας, διότι δεν έχει θέση σε αυτήν. Αυτή ακριβώς είναι που έχει ως δραματική ανάγκη αναπαραγωγής της εξουσίας της την ΕΕ. Τη δική της αγωνία κλονισμού της, επιδιώκει να μετατρέψει σε πρόβλημα της κοινωνίας. Όταν καταφεύγουν στα τελευταία όπλα, της ανοιχτής ψευδολογίας και του εμετικού εκφοβισμού, σημαίνει πως αρχίζουν να χάνουν το παιχνίδι.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012 στις 18.30

Αμφιθέατρο «Σάκη Καράγιωργα ΙΙ», Πάντειος

Ομιλητές:

Γιώργος Βασσάλος, ερευνητής με αντικείμενο την επιρροή των λόμπι στην ΕΕ.

Η «Νέα Οικονομική Διακυβέρνηση» στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ. Μια τεράστια μεταφορά εξουσιών από τα εκλεγμένα κοινοβούλια στην ανεξέλεγκτη Κομισιόν με βασικούς κόμβους: Την άμεση εποπτεία των κρατικών προϋπολογισμών, τον απόλυτο καθορισμό του πλαισίου των μισθών με βάση την προσαρμογή στην ανταγωνιστικότητα, το καθεστώς κηδεμονίας σε χώρες που εμφανίζουν δυσκολίες προσαρμογής και τα ευρωμνημόνια σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης.

Απόστολος Καψάλης, ερευνητής ΙΝΕ – ΓΣΕΕ.

Οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει το Ελληνικό Κράτος με τη νέα δανειακή σύμβαση ολοκληρώνουν τη διαδικασία απορύθμισης της εργατικής νομοθεσίας και παράλληλα οδηγούν σε θέσπιση μέτρων, θεσμικού χαρακτήρα, τα οποία καταργούν κάθε έννοια συλλογικής ρύθμισης.

Κώστας Λαπαβίτσας, οικονομολόγος – καθηγητής, Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου.

Το ευρώ ως εργαλείο διάλυσης των εργατικών δικαιωμάτων και ως χρεομηχανή για τις χώρες του Νότου. Στη σημερινή κρίση του Ευρώ και της ΕΕ, ως συνέπεια της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, η αποχώρηση της Ελλάδας είναι λύση υπέρ των εργαζομένων;

]]> http://stopeuroee.wordpress.com/2012/02/18/%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%b7%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%b6%ce%b7%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%b7-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%bf/feed/ 0 stopee EE_ekdilosi_feb_23 http://stopeuroee.wordpress.com/2012/02/13/%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%ad%ce%bf-%ce%bc%ce%bd%ce%b7%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%bf-%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%b3%ce%b5%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86/ http://stopeuroee.wordpress.com/2012/02/13/%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%ad%ce%bf-%ce%bc%ce%bd%ce%b7%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%bf-%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%b3%ce%b5%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86/#comments Mon, 13 Feb 2012 21:42:02 +0000 stopee http://stopeuroee.wordpress.com/?p=561 ]]>  

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας

Το νέο Μνημόνιο, συνεχίζοντας το έργο του προηγούμενου, οδηγεί την χώρα στην καταστροφή. Οι κατεστημένες οικονομικές και πολιτικές ελιτ – δέσμιες της ανικανότητας τους, της άθλιας ιδιοτέλειας τους, των μυωπικών συμφερόντων και του στρουθοκαμηλισμού τους αλλά και των εξωτερικών δεσμεύσεων τους – το μόνο που κοιτούν είναι πως θα υποστούν αυτές την μικρότερη ζημία και ταυτόχρονα πως θα κοροϊδέψουν την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία (που στη ράχη της φορτώνεται όλη αυτή η λαίλαπα) έτσι ώστε να μην διασαλευθεί η κυριαρχία τους.

Είναι σαφές τόσο στους εγχώριους ιθύνοντες όσο και στους ξένους πάτρωνες τους ότι η Μνημονιακή στρατηγική είναι αδιέξοδη. Η τυπική αυτή στρατηγική του ΔΝΤ προβλέπει την άγρια λιτότητα των μισθοσυντήρητων («εσωτερική υποτίμηση») και την περιστολή των δημοσιονομικών δαπανών (όχι της μίζας και της διαπλοκής που καλά κρατεί αλλά των κοινωνικών δαπανών). Τα σχέδια-πατρον του ΔΝΤ έχουν άλλο ένα στοιχείο, την συναλλαγματική υποτίμηση (που κάνει λίγο ηπιότερη την «προσαρμογή»), και το οποίο λόγω του ευρώ δεν περιλαμβάνεται. Η στρατηγική αυτή έχει δύο επιπρόσθετα στοιχεία.

Πρώτον, είναι προ-κυκλική: δηλαδή όταν βρίσκεσαι σε οικονομική κρίση μπαίνεις βαθύτερα σε αυτήν υποθέτοντας ότι έτσι θα βγεις γρηγορότερα. Γι’ αυτό απαγορεύεται η ενεργοποίηση της δημοσιονομικής πολιτικής (που άλλωστε περιορίζεται αγρίως) σαν αντίδοτο στην κρίση. Και γι’ αυτό ψεύδονται ασύστολα οι φιλο-Μνημονιακοί που φληναφούν περί ανάπτυξης. Κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται: η κρίση πρέπει να βαθύνει.

Δεύτερον, στοχεύει στον δομικό μετασχηματισμό ενός κρατικοδίαιτου καπιταλισμού σε έναν καπιταλισμό με ατμομηχανή τον ιδιωτικό τομέα. Φυσικά ο τελευταίος για να είναι κερδοφόρος πρέπει να είναι πραγματική ζούγκλα. Γι’ αυτό και όλες οι διαβόητες «μεταρρυθμίσεις» οδηγούν στο σφαγιασμό μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Στο τέλος αυτής της θεραπείας-σοκ και αφού η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία οδηγηθεί σε επίπεδα Βουλγαρίας τότε υποτίθεται ότι η οικονομία θα ανακάμψει και κάποια ψίχουλα μπορεί να δοθούν πίσω. Φυσικά συστατικό στοιχείο τέτοιων στρατηγικών είναι η μαζική εισροή ξένων κεφαλαίων που θα πάρουν και την μερίδα του λέοντος από την ανάκαμψη.

Αυτό το κομψό υπόδειγμα με τις ομορφοβαλμένες εξισώσεις και διαγράμματα του ξέρουν πολύ καλά ότι δεν έχει, μέσα σε ένα λογικό χρονικό διάστημα, ελπίδα επιτυχίας. Η ελληνική οικονομία έχει βυθισθεί σε ένα υφεσιακό σπιράλ. Το τετραετές σχέδιο του πρώτου Μνημονίου (που προέβλεπε ανάκαμψη από το 2012) και συνολική ύφεση περίπου -6% έχει πάει περίπατο. Το αναθεωρημένο εξαετές σχέδιο είναι νεκρό ήδη πριν την αρχή του.

Η ύφεση μόνο για το 2011 θα κλείσει – όσες στατιστικές αλχημείες και αν γίνουν – με πάνω από -6%. Όσο για το 2012, αν μάλιστα εφαρμοσθεί το δεύτερο Μνημόνιο και σκάσουν τα «κανόνια» στην αγορά που αναμένονταν από πριν, τότε δεν είναι φαιδρή μόνο η πρόβλεψη του προϋπολογισμού για -2.5% αλλά και οι αναθεωρημένες προβλέψεις για -3.6% (που γι’ αυτό απαιτούνται νέα μέτρα). Να μην ξαφνιαστεί κανείς αν η ύφεση το 2012 συναγωνισθεί και ξεπεράσει αυτή του 2011. Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και εάν το 2012 είναι το έτος που η οικονομία θα «πιάσει πάτο», θα χρειασθούν αρκετά χρόνια για μία έστω μικρή ανάκαμψη. Λογικά, οι επόμενες χρονιές θα έχουν μία μικρότερη ύφεση ενώ η επιστροφή στο σημείο εκκίνησης της οικονομίας θα αποτελεί μάλλον άπιαστο όνειρο. Σημειωτέον ότι η συνολική ύφεση πλέον ήδη φθάνει το -13%.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον (και ιδιαίτερα με τον ρεαλιστικό φόβο της κοινωνικής έκρηξης) καμία ιδιωτική πρωτοβουλία – εγχώρια ή ξένη – δεν είναι διατεθειμένη να κάνει επενδύσεις παρά μόνο σε «στημένες δουλειές» και σίγουρα φιλέτα. Θα συνεχίσουν να βασίζονται στην απομύζηση του δημόσιου χρήματος. Επομένως, το σχέδιο της ανάκαμψης και του δομικού μετασχηματισμού είναι όνειρο θερινής νυκτός και το γνωρίζουν οι επιτελείς του.

Τέλος, γνωρίζουν – όπως είπε ήδη ανοικτά ο Β.Σόιμπλε – ότι ακόμη και με το νέο Μνημόνιο το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Υποθέτουν ότι με το νέο Μνημόνιο – και εφόσον υπάρξουν (α) θετικά ποσοστά ανάπτυξης από το 2012 και όχι απλά μειούμενη ύφεση και (β) εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα – το χρέος το 2020 θα είναι 120% του ΑΕΠ. Σημειωτέον ότι κάθε χρέος πάνω από 60-80% θεωρείται μη-βιώσιμο. Όμως αν η ελληνική οικονομία – λόγω Μνημονίου – είναι στο υφεσιακό σπιράλ που προαναφέρθηκε τότε ακόμη και η πρόβλεψη του Σόιμπλε για 136% το 2020 μάλλον θα διαψευσθεί. Συνεπώς ή Ελλάδα, με τα Μνημόνια, όχι μόνο δεν σώζεται από την χρεωκοπία αλλά χρεοκοπεί ακόμη περισσότερο.

Επομένως γιατί όλα τα Μνημόνια και ιδιαίτερα το νέο που οδηγεί την χώρα στον εξανδραποδισμό; Ο λόγος είναι ότι οι ηγεμόνες της ΕΕ φοβούνται ότι μία ελληνική κατάρρευση μέσα σε συνθήκες νέας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης θα τινάξει στον αέρα την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία και θα πλήξει τα παχυλά πλεονάσματα που αντλούν από αυτή. Ιδιαίτερα τρέμουν την μετάδοση της κρίσης από την ευρω-περιφέρεια στο κέντρο (μέσω της Ιταλίας και της Γαλλίας). Ταυτόχρονα όμως δεν είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν ούτε δεκάρα από όσα απομύζησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Γι’ αυτό και όπως ομολογούν ευθαρσώς δεν έχουν δώσει δεκάρα τσακιστή μέχρι τώρα για τα πακέτα διάσωσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας αλλά μόνο εγγυήσεις. Γι’ αυτό και ο ESM είναι ακόμη στο αέρα ενώ τα υπεσχημένα κεφάλαια δεν φθάνουν καν για το Ισπανικό πρόβλημα. Γι’ αυτό και η ΕΚΤ δεν συζητά να «κουρέψει» τα δικά της ομόλογα (που άλλωστε έχει αποκτήσει εξαιρετικά φθηνά). Όλη η στόχευση τους είναι στο να μετατεθεί πιο πίσω η ελληνική χρεωκοπία έτσι ώστε να έχουν προλάβει να μην επεκταθεί στην υπόλοιπη ΕΕ. Και η φυσικά αυτή η παράταση πληρώνεται ακριβά από την Ελλάδα με την μετατροπή της σε οικονομικό και πολιτικό προτεκτοράτο.

Τελικός στόχος τους είναι η ελεγχόμενη χρεωκοπία της Ελλάδας λίγο αργότερα, με την προσδοκία ότι θα έχει περάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση. Φυσικά αυτή την καθυστέρηση θα την πληρώσει ακριβά η χώρα μας με τον πολιτικό και οικονομικό εξανδραποδισμό της και την μετατροπή της στο πρώτο σύγχρονο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο μετά το Κόσσοβο. Εάν τα πράγματα εξελιχθούν ακόμη χειρότερα για τους ευρωπαίους πάτρωνες τότε ενδεχόμενο είναι η εκδίωξη της Ελλάδας από την ΟΝΕ αλλά η διατήρηση της δέσμιας μέσα στην Κοινή Αγορά και με ένα σύστημα του τύπου του «φιδιού στο τούνελ» ή του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος (ΕΝΣ). Δηλαδή το νέο ελληνικό νόμισμα θα εξαρτάται από το ευρώ. Παραπλήσια σχέδια εκπονούνται και για την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, παρά τις διαβεβαιώσεις του Σόιμπλε στον κλαυθμηρίζοντα Πορτογάλο αξιωματούχο.

Η ελληνική ιθύνουσα τάξη γνωρίζει καλά την προοπτική αυτή, που θίγει και αυτήν αλλά φυσικά λιγότερο από την μεγάλη μισθοσυντήρητη κοινωνική πλειοψηφία. Όμως τρέμει στην ιδέα να αντιπαρατεθεί στους ευρωπαίους πάτρωνες της με τους οποίους είναι βαθειά συνδεδεμένη έστω και με όρους υφισταμένου. Προτιμά να χρεοκοπήσουν οι πολίτες αυτής της δύσμοιρης χώρας παρά να χρεοκοπήσουν τα οικονομικά της συμφέροντα.

Για την χώρα και την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δεν υπάρχει καμιά ελπίδα μέσα στο κατά Economist ευρωπαϊκό μπορντέλο. Η μόνη διέξοδος είναι η ολοκληρωτική αποδέσμευση από την ΕΕ (και όχι απλά η έξοδος από την ΟΝΕ) και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προς όφελος της και όχι για λογαριασμό ξένων και εγχώριων πατρώνων. Μία τέτοια κατεύθυνση έχει περιγραφεί σε προηγούμενο άρθρο (http://www.euro2day.gr/specials/opinions/132/articles/627146/Article.aspx).

* Ο κ. Σταύρος Δ. Μαυρουδέας είναι Αν.Καθηγητής στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Σχετική αρθρογραφία στο προσωπικό μπλογκ http://stavrosmavroudeas.wordpress.com.

ΠΗΓΗ: stavros mavroudeas blog

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Ο Πρίμο Λέβι διεκτραγώδησε την κτηνωδία των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στο συγκλονιστικό βιβλίο του «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος…». Ο σκληρός χειμώνας του 2011- 2012 περιμένει ακόμη τον συγγραφέα που θα γράψει την ελεγεία της εποχής μας με τίτλο «Αν αυτή είναι η Ευρώπη…». Τελευταία Μεγάλη Ιδέα του ελληνικού αστισμού, αστεία φαντασίωση μιας κατ’ όνομα ανανεωτικής και στην πραγματικότητα κατοικίδιας Αριστεράς, η Ενωμένη Ευρώπη γίνεται στάχτη στο βωμό του κοινωνικού ολοκαυτώματος που προκαλούν τα οικονομικά πάντσερ της Άνγκελα Μέρκελ.

Κάποτε μια εικόνα αξίζει όντως όσο χίλιες λέξεις, κατά πως λένε οι Κινέζοι. Μια τέτοια εικόνα είδαν οι τηλεθεατές όλης της Ευρώπης το βράδυ της περασμένης Κυριακής, καθώς κάμερες και μικρόφωνα στην αίθουσα των Βρυξελλών έπιασαν στον ύπνο τους δύο πρωταγωνιστές: Ένας πελδινός υπουργός Οικονομικών της Πορτογαλίας να υποκλίνεται μπροστά στην αναπηρική πολυθρόνα- αυτοκρατορικό θρόνο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ικετεύοντας κάποια δανειακά ψίχουλα.

Λίγο αργότερα, οι Γερμανοί και οι ελάσσονες βαστάζοι τους, που επέβαλαν πραξικοπηματικά την κυβέρνηση Παπαδήμου στον ελληνικό λαό, ήταν οι ίδιοι που έσπευδαν να κατεξευτελίσουν τον εκπρόσωπό της, Ευάγγελο Βενιζέλο. Παρότι ο άνθρωπος τους έφερνε στο πιάτο τη συμφωνία των τριών πολιτικών αρχηγίσκων σε ό,τι τους ζητήθηκε από το Βερολίνο, Σόιμπλε, Γιούνκερ και ΣΙΑ έθεταν νέες αξιώσεις και τελεσίγραφα, συζητώντας πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να ζητήσουν έγγραφες δηλώσεις υποταγής ακόμη κι από την… Παπαρήγα και τον Τσίπρα!

Αντί για την ονειρεμένη «Ευρώπη των λαών», η Αγία Γερμανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 2.0 αφήνει στην κυβέρνηση των Αθηνών λιγότερες εξουσίες απ’ ό,τι στο ναύαρχο της Ουγγαρίας. Δεν πρόκειται, βέβαια, για σαδιστική συμπεριφορά επιγόνων ενός Κάιζερ ή ενός Φύρερ, αλλά για πολύ ψυχρό, στρατηγικό υπολογισμό. Μεθυσμένοι από την εκτίναξη των εξαγωγών και των πλεονασμάτων τους- αποτελέσματα μιας βιομηχανικής ανάπτυξης που στηρίχθηκε στη συντριβή του εργατικού κόστους- οι Γερμανοί, έχοντας καθυποτάξει τους Γάλλους, νοιώθουν παντοδύναμοι στην ηπειρωτική Ευρώπη, έτοιμοι να ανοίξουν πανιά στην παγκόσμια αρένα. Παρά τον κίνδυνο να εξωθήσουν όλους σχεδόν τους εταίρους τους σε μια οδυνηρή ύφεση, αρνούνται πεισματικά να χαλαρώσουν τη Δρακόντεια δημοσιονομική πολιτική τους (τυπώνοντας ευρώ, καθιερώνοντας ευρωομόλογα κ.α.) κατά το πρότυπο των Αμερικανών. Η Γερμανία εκτιμά ότι ΗΠΑ και Κίνα διογκώνουν διαρκώς φούσκες που δεν θα αργήσουν να εκραγούν και πιστεύει ότι, αν διατηρήσει με νύχια και με δόντια ένα σκληρό ευρώ, θα χορέψει στο ταψί τα δύο κράτη – γίγαντες όταν έρθει η στιγμή της αλήθειας.

Σε μια παρόμοια στρατηγική, δεν χωράει κανένα έλεος για τη μικρή Ελλάδα. Πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως πυγμαχικός σάκος για να φρονηματιστούν όχι τόσο οι εξίσου αδύναμοι Πορτογάλοι, όσο η Ισπανία και η Ιταλία, που θα μπορούσαν πράγματι να κλονίσουν επικίνδυνα το κοινό νόμισμα. Γι αυτό το Βερολίνο θέτει με ωμό τρόπο το δίλημμα στην ελληνική ολιγαρχία: Είτε θα δεχθείτε να υποβιβαστείτε στην κατηγορία της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας-ισότιμα μέλη της Ε.Ε. όσο είναι ισότιμο μέλος της NAFTA το Μεξικό- είτε θα εξοστρακιστείτε κλωτσηδόν από την ευρωζώνη.

Αυτό το εναγώνιο δίλημμα που αντιμετωπίζει η ελληνική ολιγαρχία, επιχειρεί να το μεταφέρει στον ελληνικό λαό με τον γνωστό εκβιασμό: Είτε επιβιώνουμε όπως- όπως μέσα στο ευρώ, είτε επιστρέφουμε στην εποχή των σπηλαίων με τη χρεωκοπία και την έξοδο από το ευρώ. Μόνο που το παραμύθι δεν πιάνει πια. Όχι μόνο γιατί τόχουν πει εκατό φορές και κάθε φορά που μας «διασώζουν» πλησιάζουμε πιο πολύ στη χρεωκοπία• ούτε μόνο γιατί εδώ που έχουμε φτάσει, ο ελληνικός λαός νοιώθει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει από μια στάση πληρωμών, όπως ο βρεγμένος δεν έχει τίποτα να χάσει από τη βροχή• αλλά και γιατί οι πάντες ή σχεδόν οι πάντες (ακόμη και πολιτικοί σαν τη Βάσω Παπανδρέου και τη Λούκα Κατσέλη) ομολογούν πλέον ότι είναι ίσα- ίσα το 

Το στίγμα της σημερινής Ελλάδας καθορίζεται από τις Καρτεσιανές συντεταγμένες: Διεθνής ταπείνωση και υποβάθμιση- Κοινωνική καταστροφή και ανάφλεξη- Πολιτικό κραχ, με διάλυση του ΠΑΣΟΚ κατάρρευση του δικομματικού συστήματος. Στο συνδυασμό τους, αυτές οι τρεις εξελίξεις οδηγούν σε μια εθνική κρίση ιστορικών διαστάσεων, συγκρίσιμη μόνο με τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Ναζιστική κατοχή. Σ’αυτό το φόντο, απέναντι στο μαύρο μέτωπο ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ, η μαχόμενη, αντικαπιταλιστική Αριστερά, το θέλει δεν το θέλει, το φοβάται δεν το φοβάται, είναι υποχρεωμένη όχι απλά να «αντισταθεί», αλλά να σηκώσει στους ώμους της την υπόθεση της λαϊκής, δημοκρατικής αναγέννησης της Ελλάδας. Να συμπεριφερθεί όχι απλώς σαν δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά σαν δύναμη μιας νέας, εργατικής- λαϊκής εξουσίας, στηριγμένης σε ένα ευρύ, ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, που θα υπερβεί την παραλυτική πολυδιάσπαση. Αν δεν το πράξει, κινδυνεύει όχι μόνο να χάσει μια ιστορική ευκαιρία, αλλά κυριολεκτικά να σαρωθεί από το αντιδραστικό τσουνάμι που έρχεται, έστω και μετά από κάποια πρόσκαιρη εκλογική επιτυχία, που θα επιβεβαιώσει απλώς ότι τα μυρμήγκια, προτού πεθάνουν, βγάζουν φτερά…

ΠΗΓΗ:thepressproject.gr. (via iskra)

Το εγχείρημα της «Πρωτοβουλίας κατά του ευρώ και της ΕΕ» είχε από τη γένεσή του και σχεδόν εξορισμού να αντιμετωπίσει μια σύμφυτη δυσκολία, μια πρωτότυπη εσωτερική αντίφαση. Από τη μια διεκδικούσε να γίνει ένα ειδικό πολιτικό μέτωπο και από την άλλη το θέμα του και η στόχευσή του ήταν και είναι ένα γενικό και στρατηγικής σημασίας πολιτικό ζήτημα, που είναι η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ.

Δεν είναι ένα ειδικό μετωπικό εγχείρημα, όπως θα ήταν π.χ. μια μετωπική πολιτική κίνηση για τα ζητήματα χώρου, πόλης, περιβάλλοντος. Ούτε είναι μια πολιτική μετωπική κίνηση πάνω σε ένα συγκυριακό ζήτημα, όπως συνέβη για παράδειγμα με την «Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκη 2003», με αφορμή την τότε Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Αντίθετα, η συνολική ρήξη με την ΕΕ δεν είναι απλώς ένα γενικό πολιτικό ζήτημα. Είναι το ζήτημα που συμπυκνώνει το σύνολο των κοινωνικών-πολιτικών αντιθέσεων στο πεδίο της ταξικής πάλης. Είναι επίσης η καθοριστική διαχωριστική γραμμή στον χώρο της αριστεράς ή πιο σωστά το κριτήριο για το ποιες δυνάμεις εντάσσονται στα όρια της αστικής στρατηγικής και ποιες και σε ποιον βαθμό την αντιστρατεύονται και επιδιώκουν την ανατροπή της.

Έπρεπε επομένως η «Πρωτοβουλία» να μη διολισθήσει σε λογικές και πρακτικές υποκατάστασης των πολιτικών φορέων ή των γενικών πολιτικών μετωπικών εγχειρημάτων της αριστεράς. Χρειάστηκε συνεπώς μέσα από το πλαίσιο της δράσης της, να ανακαλύψει το δικό της ζωτικό χώρο και ταυτόχρονα να προσδιορίσει το περίγραμμα της δικής της αυτοτέλειας. Το πώς υλοποιήθηκαν και υλοποιούνται αυτές οι εξισορροπήσεις θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε παρακάτω:

Πρώτον, αποφύγαμε συνειδητά την κατάρτιση ενός συνεκτικού πολιτικού προγράμματος, έστω με άξονα μόνο το ζήτημα της συνολικής ρήξης με την ΕΕ. Αντί για κάτι τέτοιο αρκεστήκαμε σε μια χοντρική πολιτική οριοθέτηση, που πρόσφερε όμως στην «Πρωτοβουλία» έναν σαφή πολιτικό προσανατολισμό.

Δεύτερον, αυτή η κωδικοποιημένη πολιτική οριοθέτηση ούτε «άδειασε» ούτε «στένεψε» το εγχείρημα. Αντίθετα υπήρξε και υπάρχει ένας πλούτος αναλύσεων και τεκμηρίωσης που παράγεται μέσα στο πλαίσιο της δράσης μας. Αυτός ο πλούτος μάλιστα περιλαμβάνει μια ολόκληρη ποικιλία πολιτικών αποχρώσεων, με διακριτό βέβαια άξονα τη ρήξη με τον ευρωπαϊσμό και την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, μια πολυχρωμία που αποτελεί το φυσικό περιβάλλον δράσης και λειτουργίας της «Πρωτοβουλίας».

Τρίτον, επιδιώξαμε και επιδιώκουμε σταθερά τη συνεργασία και υποστήριξη των κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων με αντι-ΕΕ προσανατολισμό. Στόχος και μοναδική μας φιλοδοξία υπήρξε η πολιτική και ιδεολογική αναβάθμιση της εναντίωσης και της συνολικής ρήξης με την ΕΕ, χωρίς να διεκδικούμε καμιά πολιτική ή οργανωτική πρωτοκαθεδρία. Ακόμα και σε θεματικές ενότητες που φιλοδοξούμε στο άμεσο μέλλον να εντάξουμε στη δράση μας, όπως είναι η εκπαίδευση, η ενέργεια, οι εργασιακές σχέσεις, το αγροτικό ζήτημα, η βιομηχανία και οι νέες τεχνολογίες, η αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, δε θέτουμε ως προϋπόθεση την εκφορά ενός αυτοτελούς προγραμματικού λόγου εκ μέρους της «Πρωτοβουλίας». Απλά, επιδιώκουμε να συμβάλουμε στο να καταδειχθούν μέσα από μια χρήσιμη πολυφωνία οι καταστροφικές πολιτικές σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και υπέρ του κεφαλαίου, που έχουν ως βασικό τους ενορχηστρωτή την ΕΕ.

Ως «Πρωτοβουλία» έχουμε άλλωστε διακηρυγμένο στόχο από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής μας, τη συγκρότηση και ανάπτυξη ενός πλατιού, οργανωμένου, ενωτικού λαϊκού ρεύματος εναντίωσης στο ευρώ και την ΕΕ με αντικαπιταλιστική προοπτική, που να στέκεται στο ύψος των σημερινών αγωνιστικών και πολιτικών απαιτήσεων.

Αξίζει να σημειώσουμε πως υπάρχει μια πλούσια και σπουδαία πολιτική εμπειρία μέσα από τη μόλις εξάμηνη δράση της «Πρωτοβουλίας». Είναι ήδη αρκετά τα πεδία επιτυχούς παρέμβασης της «Πρωτοβουλίας», που εκτείνονται από την ιδρυτική συνέλευση, την ημερίδα στο Πάντειο με την πολύ ενδιαφέρουσα παραγωγή ιδεών, αναλύσεων, αλλά και πολιτικής γνώσης, μέχρι τις εκδηλώσεις σε πολλές μικρές και μεγάλες πόλεις της περιφέρειας, σε συνοικίες της Αθήνας και περιοχές της Αττικής. Αξιοπρόσεκτο στοιχείο είναι η επαφή με πολλά διαφορετικά ακροατήρια και ως προς την πολιτική, αλλά και ως προς την κοινωνική σύνθεσή τους, με χαρακτηριστικό στοιχείο την ικανοποιητική έως μαζική συμμετοχή.

Μέσα από αυτή την πολυσχιδή δράση αποδείχτηκε όχι μόνο η εμφανής πολιτική υπεροχή του λόγου της «Πρωτοβουλίας» σε ευρύτερα αριστερά ακροατήρια, αλλά και σε ακροατήρια με μεγαλύτερη πολιτική εμβέλεια πέραν της αριστεράς. Εντοπίζει επίσης κανείς τη διεισδυτικότητα του λόγου της «Πρωτοβουλίας», που όπως πιστεύουμε έχει σαφές ταξικό πρόσημο, ακόμη και σε μεγάλα ανομοιογενή ακροατήρια, όπως είναι π.χ. ένας κόσμος που συσπειρώνεται στο αγωνιστικό, δημοκρατικό, «πατριωτικό» ρεύμα, που έχει αναδυθεί μέσα στις συνθήκες της κρίσης. Για όλα αυτά πιστεύουμε πως η «Πρωτοβουλία και του ευρώ και της ΕΕ» είναι ένα εγχείρημα που αξίζει την προσοχή και τη συμβολή μας.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 12-2-2012 με τίτλο

«Πολύμορφη ενότητα, σταθερό πλαίσιο»

1^οΗ ΕΕ δεν αλλάζει, ούτε μεταρρυθμίζεται, ανατρέπεται και διαλύεται ως ολοκληρωτικό μόρφωμα του κεφαλαίου.

2^ο Η έξοδος από το Ευρώ και την ΕΕ συνδυάζεται με τη ριζοσπαστική πολιτική πρόταση για την υπέρβαση της κρίσης σε όφελος των εργαζομένων.

Μια πρόταση που γίνεται πολιτικά κατανοητή ως αναγκαία και άμεσα εφαρμόσιμη και περιλαμβάνει:

-Τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό λαϊκό έλεγχο.

-Την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων.

-Την εγκαθίδρυση πραγματικής δημοκρατίας για τον λαό.

3^ο Η έξοδος από το Ευρώ και την ΕΕ, ως αυτοτελές τακτικό βήμα, συνδυάζεται και με τον στρατηγικό στόχο του ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Είναι κυρίως ένας δρόμος προς την αντικαπιταλιστική ανατροπή και όχι υποχρεωτικά το αποτέλεσμά της.

4^ο Δεν αντιπαλεύουμε την ΕΕ από θέσεις εθνικής αναδίπλωσης και εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, παρ’ όλο που το κεντρικό πεδίο της πάλης μας εντοπίζεται στο εσωτερικό της χώρας. Αντίθετα παλεύουμε ενάντια τόσο στην ελληνική οικονομική ολιγαρχία, όσο και ενάντια στο συνασπισμένο ευρωενωσιακό κεφάλαιο, τους πολιτικούς τους εκπροσώπους και τους θεσμούς τους συνολικά. Επίσης παλεύουμε για μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών με αλληλεγγύη, ισοτιμία, δικαιοσύνη στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο, στο Μαγκρέμπ, στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και σ’ όλο τον κόσμο!

Χειρότερα μάλλον δεν γίνεται… Κι ας ξέρουμε ότι όσες φορές ειπώθηκε κάτι τέτοιο τα τελευταία χρόνια επήλθε διάψευση και μάλιστα άμεσα. Η προηγούμενη εβδομάδα όμως, όπως ξεκίνησε με τη σύνοδο κορυφής και την έγκριση του Δημοσιονομικού Συμφώνου από τους 25 ηγέτες της ΕΕ και τελειώνει με την κορύφωση των διαπραγματεύσεων για τη συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων, προδιαγράφει ένα μέλλον ζοφερό, απέραντης φτώχειας σε όλη την Ευρώπη και τον πλήρη και οριστικό υποβιβασμό του ελληνικού λαού σε φόρου υποτελή απέναντι στους δανειστές. Αν φυσικά όλα αυτά εφαρμοστούν…

Η πρώτη σύνοδος κορυφής της ΕΕ για τον καινούργιο χρόνο μπορεί να μην συγκλήθηκε υπό το βάρος μιας απρόσμενης όξυνσης της κρίσης (δεν συνοδεύτηκε επομένως από δραματικές ανταποκρίσεις και ολονύχτια παζάρια) όπως σχεδόν συστηματικά συνέβαινε τον προηγούμενο ενάμιση χρόνο, το θέμα της ωστόσο ήταν η θεσμική κατοχύρωση του έκτακτου καθεστώτος που εγκαινιάσθηκε την προηγούμενη περίοδο με αφορμή την δημοσιονομική κρίση. Το κείμενο που υπέγραψαν οι 25 χώρες της ΕΕ, με εξαίρεση την Αγγλία και την Τσεχία, σηματοδοτεί το τέλος αυτής της πορείας αφόρητων πιέσεων για μεγαλύτερη λιτότητα και συνεχών εκβιασμών από τη μεριά του Τέταρτου Ράιχ για τον περιορισμό των ελλειμμάτων και την αρχή μιας άλλης, όπου οι περικοπές κοινωνικών δαπανών και οι μειώσεις μισθών, στο όνομα της διασφάλισης της βιωσιμότητας του ευρώ, θα είναι ο απαρέγκλιτος κανόνας και όχι η εξαίρεση. Το Δημοσιονομικό Σύμφωνο σε επίπεδο θεσμικό συμβολίζει το τέλος της «ΕΕ που ξέραμε» με τις ομοφωνίες και την τυπική έστω αναζήτηση ισορροπιών. Τη θέση αυτού του κανόνα καταλαμβάνουν πλέον συνταγματικά πραξικοπήματα, όπως έγινε τώρα με την εν κρυπτώ αναθεώρηση των καταστατικών αρχών της ΕΕ, καθώς και η διάσπαση της ΕΕ σε ομόκεντρους κύκλους διαφορετικών ταχυτήτων. Διαδικασία που επιβεβαιώνει την απογείωση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών στο έδαφος της οξυνόμενης κρίσης και τις αντιδράσεις που προκαλεί η επιθετικότητα της Γερμανίας.

Σε οικονομικό επίπεδο, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο προβλέπει αρχικά την απαγόρευση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, με τη μορφή της έκκλησης για συνταγματική (ή εφάμιλλη νομοθετικά) κατοχύρωση των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Το μεγαλύτερο δυνατό έλλειμμα που μπορεί να γίνει δεκτό είναι της τάξης του 0,5% του ΑΕΠ, στα όρια δηλαδή του στατιστικού λάθους. Για τους παραβάτες προβλέπονται αυτόματες ή σχεδόν αυτόματες διαδικασίες παραπομπής στο ευρωπαϊκό δικαστήριο (που θα μπορούν να ενεργοποιηθούν ακόμη και μετά από υπόδειξη άλλων κρατών μελών) το οποίο αναβαθμίζεται σε προστάτη και εγγυητή της κοινωνικά επώδυνης πολιτικής των μηδενικών ελλειμμάτων. Το πρόστιμο δε που θα επιβάλλει στους παραβάτες, ίσο με το 0,1% του ΑΕΠ, το οποίο θα καταβάλλεται στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, θα δείχνει απλώς την πόρτα εξόδου από την ευρωζώνη σε όσα κράτη αρνούνται να θυσιάσουν τις κοινωνικές παροχές.

Γιατί το ζητούμενο των μηδενικών ελλειμμάτων δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η κατάργηση σε όλη την Ευρώπη μονομιάς (και σε όχι μόνο σε όσες χώρες βρίσκονται στην εντατική των «προγραμμάτων διάσωσης» όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία) κάθε κοινωνικής κατάκτησης της μεταπολεμικής περιόδου, το κράτος πρόνοιας, τις παροχές σε παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τους ελάχιστους μισθούς κ.λπ. Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και η επίκληση της δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι η αφορμή για να νομιμοποιηθεί στη συνείδηση της κοινωνίας και να συγκαλυφθεί το αντεργατικό πραξικόπημα του κεφαλαίου. Πρόκειται για μια πορεία που όσο κοινωνικά οδυνηρή θα αποδεικνύεται κατά την εφαρμογή της, άλλο τόσο θα είναι και γεμάτη αντιφάσεις, στο βαθμό που η ανύπαρκτη κοινωνική της νομιμοποίηση θα αυξάνει την εγγενή της αστάθεια, αποκαλύπτοντας τον πραξικοπηματικό χαρακτήρα της αστικής κυριαρχίας.

Όπως λίγο πολύ συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, όπου η προσπάθεια για την επιτυχή ολοκλήρωση της συμφωνίας ανταλλαγής ομολόγων οδεύει στο τέρμα της. Είναι ωστόσο άγνωστο κατά πόσο θα ολοκληρωθεί αυτό το Σαββατοκύριακο όπως αναμενόταν ή μια έκτακτη δανειοδότηση – «γέφυρα» θα αναλάβει να καλύψει την ανάγκη χρηματοδότησης του ομολόγου ύψους 14,4 δισ. ευρώ που λήγει στις 20 Μαρτίου, έτσι ώστε οι διαπραγματεύσεις να συνεχισθούν με την «άνεση χρόνου» που απαιτείται. Στην περίπτωση των διαπραγματεύσεων αυτών, δεν χωρούν τελεσίγραφα ούτε εκβιασμοί, αντίθετα φυσικά με ό,τι συμβαίνει στην περίπτωση των από κάτω, που κάθε φορά βρίσκονται με το πιστόλι στον κρόταφο να επιλέξουν ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Οι επιπλοκές των τελευταίων ημερών αν κάτι φέρνουν στην επιφάνεια είναι τα αδιέξοδα και τον ασταθή χαρακτήρα της ακολουθούμενης περιοριστικής πολιτικής. Τίτλος της εναγώνιας προσπάθειας που καταβάλλεται εδώ και λίγα 24ωρα θα μπορούσε να είναι: «Zητούνται 20 δισ. ευρώ»! Τόσα τους λείπουν, όχι για να γίνει το ελληνικό δημόσιο χρέος βιώσιμο, αλλά για να φθάσει ακόμη και σε αυτό το (μη βιώσιμο) επίπεδο του 120% του ΑΕΠ το 2020, όπως ήταν ο αρχικός στόχος. Όμως, η υλοποίησή του συνεχώς απομακρύνεται, γιατί η πολιτική της λιτότητας παράγει αλλεπάλληλα χρηματοδοτικά κενά. Έτσι οδηγούμαστε σε μια νέα, ακόμη πιο δυσμενή, αναθεώρηση της απαράδεκτης συμφωνίας της ΕΕ της 27ης Οκτωβρίου, η οποία προέβλεπε την ανταλλαγή σε εθελοντική βάση των ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες με την επωνυμία PSI (private sector involvement – συμμετοχή ιδιωτικού τομέα). Πλέον το πρόγραμμα ανταλλαγής έχει επεκταθεί πέραν του ιδιωτικού τομέα (που φυσικά δεν ήταν μόνο ιδιωτικός, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα έχαναν 12 δισ. ευρώ τα ασφαλιστικά ταμεία που τώρα προσφεύγουν στα δικαστήρια κατά της Τράπεζας Ελλάδας) και στον δημόσιο, όπως τουλάχιστον ορίζεται στο πλαίσιο της δικής του ορολογίας.

Το νέο σχέδιο με την επωνυμία OSI (official sector involvement – συμμετοχή δημόσιου τομέα) «απειλεί» να εντάξει στο κούρεμα τις εξής τέσσερις κατηγορίες ομολόγων: Πρώτο, ομόλογα που έχει στη διάθεσή της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (πιθανολογούμενου ύψους 50 δισ. ευρώ), τα οποία μπορεί να μην κουρευτούν οριζόντια αλλά να συμμετάσχουν εμμέσως και πλαγιοτρόπως, αν η ΕΚΤ αποδεχθεί να παραιτηθεί από τους τόκους που αποφέρουν. Δεύτερο, άλλα ομόλογα που έχουν οι εθνικές κεντρικές τράπεζες στα χαρτοφυλάκιά τους. Τρίτο, ομόλογα που έχουν φυσικά πρόσωπα, με τον πέλεκυ να κινδυνεύει να πέσει ακόμη και στα ειδικά ομόλογα που έλαβαν οι απολυμένοι της Ολυμπιακής πριν δύο χρόνια. Τέταρτο, ακόμη το πρώτο δάνειο της τρόικας, που συζητείται να «κουρευτεί» με τη μορφή μιας νέας, δεύτερης αναθεώρησης των όρων που το συνοδεύουν, η οποία θα μειώνει για παράδειγμα το επιτόκιο αποπληρωμής. Ακόμη ωστόσο κι αν ξεπερασθούν οι αντιδράσεις και υλοποιηθούν τα παραπάνω, θεωρείται πολύ πιθανό να απαιτηθεί η αύξηση του δανείου των 130 δισ. ευρώ, έτσι ώστε να πιαστεί ο στόχος του 120% του ΑΕΠ για το 2020.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς η κινούμενη άμμος της λιτότητας καθιστά ανεπαρκή κάθε συμβιβασμό που επιτυγχάνεται στις διαπραγματεύσεις, όπως για παράδειγμα συμβαίνει τώρα που οι ιδιώτες δέχτηκαν μετά από πολλά ένα μεσοσταθμικό επιτόκιο της τάξης του 3,7%, το οποίο οδηγεί σε κούρεμα των ομολόγων τους κατά 70%-75%. Παρόλα αυτά, διά στόματος του Όλι Ρεν, απαιτείται ένα ακόμη μεγαλύτερο δάνειο, που θα φθάνει τα 145 δισ. ευρώ, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η συμφωνία ανταλλαγής και να αποφευχθεί μια στάση πληρωμών από τη μεριά του ελληνικού Δημοσίου. Τα επιπλέον χρήματα μάλιστα θα καλύψουν τις μαύρες τρύπες στους ισολογισμούς των τραπεζών, επιβεβαιώνοντας τον ιδιωτικό και απεχθή κατά βάση χαρακτήρα του δημόσιου χρέους.

Ο αρμόδιος για τα νομισματικά ζητήματα επίτροπος της ΕΕ όμως, είπε κι άλλα την προηγούμενη εβδομάδα, όπως για παράδειγμα ότι δεν προβλέπεται καμιά χαλάρωση στο πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης της Ελλάδας, παρά την εμφανή και παταγώδη αποτυχία της υλοποίησης όσων είχε υποσχεθεί η ελληνική κυβέρνηση. Η επιμονή της τρόικας να επιβληθούν έκτακτα μέτρα ύψους 4,4 δισ. ευρώ που θα καλύψουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού για το 2011 και το 2012, εν είδει μάλιστα προ-μνημονίου –κάτι σαν προκαταρκτικά της κύριας πράξης που θα έρθει με το νέο (έβδομο στη σειρά!) Μνημόνιο και τη νέα δανειακή σύμβαση– δείχνει ότι τις αμέσως επόμενες εβδομάδες θα ξετυλιχθεί μια επίθεση στα κοινωνικά δικαιώματα πολύ πιο βάρβαρη απ’ όλες τις προηγούμενες και πολύ πιο απροκάλυπτη.

Ενδεικτικά, η τρόικα απαιτεί την κατάργηση του φόρου πολυτελείας στα ακριβά ΙΧ, τα κοσμήματα και τα σκάφη και ταυτόχρονα, την κατάργηση των απαλλαγών στα τέλη ταξινόμησης και κυκλοφορίας των ΙΧ των αναπήρων. Το παράδειγμα δείχνει ότι αυτή η πολιτική υπαγορεύεται και υπηρετεί τα συμφέροντα μιας ελάχιστης κοινωνικής μειοψηφίας, μιας ολιγαρχίας του μαύρου χρήματος. Απέναντι σε αυτή την «επέλαση των βαρβάρων»(καλύτερα των …Ούνων) τα αιτήματα παύσης πληρωμών και ανοίγματος των βιβλίων του δημόσιου χρέους και ταυτόχρονα εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ, συνιστούν τις πρώτες γραμμές άμυνας στην αναγκαία αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, όρο εκ των ων ουκ άνευ για την αναχαίτιση της επίθεσης, την κατοχύρωση και τη διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Πηγή: ΠΡΙΝ

Έχουμε σχολιάσει και πάλι, πώς όταν ο εκπρόσωπος των δανειστών δοτός πρωθυπουργός Παπαδήμος, διατύπωνε στη βουλή το  δίλημμα ‘’ανοιχτές επιχειρήσεις με χαμηλούς μισθούς ή κλειστές επιχειρήσεις;’’, δεν αυτοσχεδίαζε.

Δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία περίπτωση  ψευδολογίας και εκφοβισμού από μεριάς του πολιτικού συστήματος που μας κυβερνά. Ο αντιδραστικός συνασπισμός εξουσίας, υπηρέτης αλλα και εκπρόσωπος της ΕΕ και του ΔΝΤ, λειτουργεί ως κοινός εκβιαστής της νύχτας. Σαν τη συμμορία της Θεσσαλονίκης που πιάστηκε στα πράσα πρόσφατα. Έχει τη σημασία τους να παρατηρήσει κανείς ότι και εκείνη η συμμορία είχε εκπροσώπους και από τα τρία κόμματα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, που συγκυβερνούν με διαρκή συζυγικά καυγαδάκια, καθώς και της ‘’τέταρτης  εξουσίας’’ των ΜΜΕ.

Ποιος θυμάται τη σωτηρία από τη χρεωκοπία;

Δύο χρόνια πριν, τρομοκρατούσαν τον κόσμο, πως αν δεν υπογραφόταν το πρώτο  μνημόνιο, θα χρεοκοπούσε η Ελλάδα.

Έλεγαν ψέματα και το γνώριζαν.  Στόχος ήταν –και αυτό συμβαίνει- η λαϊκή χρεωκοπία. Τις προάλλες, μια εργαζόμενη, με την εκκαθάριση του Γενάρη στα χέρια και μια νέα μείωση κατά 15%, μονολογούσε: ‘’Ευτυχώς που δε χρεωκοπήσαμε..’’

Σήμερα,  είμαστε όλο και πιο κοντά σε μια τυπική χρεωκοπία. Στο πλαίσιο της πολιτικής παραμονής στην ευρωζώνη, αυτή καθίσταται όλο και ακριβότερη και επώδυνη.

Τα δάνεια που θα πλήρωναν συντάξεις και μισθούς δημοσίου

Θυμόμαστε φυσικά το μόνιμο επιμύθιο: ‘’Παίρνουμε δάνεια για να πληρώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις συντάξεις’’.

Η αλήθεια ήταν, πως αυτό είναι ένα κόστος της τάξης των 20 δις, ενώ τα κρατικά έσοδά είναι περίπου 50 δις. Απλά υπήρχε και υπάρχει η προτεραιότητα, να εξοφλούνται πρώτα τα δάνεια και οι τόκοι τους. Στο Μνημόνιο ΙΙ είναι ξεκάθαρη μάλιστα η δέσμευση να μη πάει ούτε ένα ευρώ για μισθούς και συντάξεις. Απλά  η τρόικα μας δίνει δάνεια για να ξοφλάμε ιδιώτες και ‘’θεσμικούς’’ επενδυτές και να χρωστάμε σε ΕΚΤ και ΔΝΤ. Παραλογισμός; Με την κοινή λογική λογική ναι, με την καπιατλιστική όχι. Αφενός, κάθε φορά που αλλάζει το χρήμα  χέρια προκύπτει κέρδος, όπως σε κάθε εμπορική πράξη. Αφετέρου, το χρέος αλλάζει νομική μορφή και η Ελλάδα παραιτείται από το δικαίωμα αθέτησης πληρωμών, ενώ αναλαμβάνει την  υποχρέωση να βάζει υποθήκη την εθνική περιουσία.

Η αλήθεια λοιπόν δεν είναι ότι λαμβάνουμε δάνεια για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά ότι μειώνουμε μισθούς και συντάξεις για να πληρώνουμε δάνεια

Το τέρας του δημοσίου και η σειρά του ιδιωτικού τομέα

Θυμόμαστε το δάχτυλο που έδειχνε το ‘’ 1,5 εκατομμύριο των δημοσίων υπαλλήλων και τον υπερτροφικό αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα’’. Μετρήσαμε του πρώτους, για να βρεθεί αυτό που ξέραμε. Ότι είναι περίπου 650.000, μαζί με σώματα ασφαλείας, στρατιωτικούς, πάνω –κάτω στα ίδια ποσοστά με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Στόχος ήταν, όχι απλά η περικοπή των ήδη χαμηλών μισθών, αλλά η λοιδορία κάθε έννοιας δημόσιας κοινωνικής πολιτικής, με την απαξίωση πρωτίστως των λειτουργών της.

Και τώρα είμαστε στη στιγμή της αλήθειας, δηλαδή της κατακρεούργησης των μισθών και στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά και στην πρόβλεψη του άρθρου 7 του πολυνομοσχεδίου, που μεταφέρει σε μια νύχτα όλη τη δημόσια περιουσία σε μια Ανώνυμη Εταιρεία, που θα δρομολογεί τις υποθήκες και την πώληση στους δανειστές, δηλαδή στην ευρωπαϊκή και διεθνή κεφαλαιοκρατία.

Η ‘’απελευθέρωση’’ της αγοράς με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ

Η ΕΕ απαγόρευσε με τη γνωστή  οδηγία περί απελευθέρωσης και προστασίας από μονοπωλιακές καταστάσεις, την ύπαρξη δημόσιου αερομεταφορέα. Για να φτάσουμε σήμερα στην σκλαβιά του ιδιωτικού μονοπωλίου του Βγενόπουλου, κοινού ιδιοκτήτη των Aegean και Olympic air. Οι Βρυξέλλες επέβαλλαν την  ‘’απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας’’ από το μονοπώλιο της (πάντα κερδοφόρας) ΔΕΗ,  για να φτάσουμε σήμερα στη ληστεία της ΔΕΗ από τις Energa και Power και τη διαφαινόμενη εκποίηση της δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού στην εξευτελιστική χρηματιστηριακή τιμή.

Η ‘’ευελιξία της αγοράς εργασίας’’ και η κατάργηση των συμβάσεων

Στον παράλογο κόσμο της εποχής των τεράτων του κεφαλαίου, όλες οι όμορφες λέξεις, καταλήγουν στην ευρωκρατική σύγχρονη γλώσσα, να σημαίνουν το αντίθετο τους. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση, με Λευκό και Πράσινο Βιβλίο, με τη Σύνοδο της Λισαβόνας και άλλα τινά, μιλούσε για ‘’ευελιξία της εργασίας’’, εννοούσε και στόχευε σε μισή δουλειά, μισή ζωή, ζωή λάστιχο.  

Και όλα αυτά, εν μέσω δεξαμενών ανεργίας, απ’ όπου θα τραβιούνται κατά το δοκούν και κατά περιόδους, εργαζόμενοι χωρίς διαπραγματευτική ικανότητα. Έντρομοι δούλοι του κεφαλαίου χωρίς συλλογικές συμβάσεις και συλλογικά δικαιώματα.

Δεν είναι τώρα λοιπόν που ξεκινά η κατάργηση των συμβάσεων. Η θεία ΕΕ ξέρει…

Η ‘’τυραννία του ενός συγγράμματος…’’ και οι ‘’συγχωνεύσεις’’

Ας  ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση, για άλλες αναγκαίες μεταφράσεις στις λέξεις που χρησιμοποιούν οι απολογητές των μνημονίων και της ΕΕ για να ντύσουν τη βρώμικη πολιτική τους.

Η φραου Διαμαντοπούλου, μαζί με πρόθυμους  του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ στα πανεπιστήμια, τσιρίζουν υπέρ της  κατάργησης ‘’της τυραννίας του ενός και μοναδικού συγγράμματος’’. Και εννοούν, επιστήμονες ψευδολόγοι, την κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων, αλλά και επιβολή διδάκτρων στις σπουδές.

Μιλήσανε για ‘’συγχωνεύσεις’’ σχολείων και νοσοκομείων, αλλά και ΚΑΠΗ και γραφείων ΙΚΑ, εννοώντας καταργήσεις, κλεισίματα, απολύσεις και δραματική υποβάθμιση παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών, πού ήταν ήδη σε κακά χάλια.

Η ζάχαρη για τον καφέ…

Ένας Υπουργός του ΠΑΣΟΚ πρόσφατα, χωρίς ντροπή, ισχυρίστηκε, πώς αν φύγουμε από την ευρωζώνη, δε θα έχουμε ‘’ούτε ζάχαρη για τον καφέ μας’’. Η αλήθεια είναι φυσικά πως τα εργοστάσια ζάχαρης έκλεισαν ή περιόρισαν δραματικά την παραγωγή τους, στο πλαίσιο ποσοστώσεων που επέβαλλε η ΕΕ. Από πλεόνασμα παραγωγής και εξαγωγές, σήμερα εισάγουμε ζάχαρη από τη Γερμανία. Στο εργοστάσιο της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης στην Ξάνθη (και όχι μόνο), αυτές τις μέρες ξηλώνονται οι μηχανές, μη τυχόν και αποφασίσουν οι αγρότες ή οι εργαζόμενοι να λειτουργήσουν μόνοι τους το εργοστάσιο στο πλαίσιο μιας άλλης πορείας της οικονομίας.

Αγροτικά προϊόντα: Ποιος έγινε πελάτης σε ποιόν;

Η σχέση της ΕΕ με το ξεκλήρισμα των φτωχομεσαίων αγροτών, έρχεται από το βαθύ παρελθόν. Ο Κ. Καραμανλής ο Α΄, έλεγε πως με την είσοδο στην ΕΟΚ, θα είχαμε 300 εκατομμύρια πελάτες για τα αγροτικά προϊόντα.

Ωστόσο δε βρήκαμε πελάτες, γίναμε πελάτες. Με καθοδηγημένες ντιρεκτίβες και μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, είχαμε καταστροφή καλλιεργειών. Είχαμε επίσης αντιδραστική αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής, με ξεκλήρισμα των φτωχομεσαίων αγροτών  και  παράδοση της στη Vivartia  σε άλλες πολυεθνικές. Φτάσαμε  εντέλει, να αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής και να θάβουμε τα δικά μας.

Έξοδος από το ευρώ: Για ποια υποτίμηση μιλάμε;

Έχουμε μπει εδώ και καιρό στην εποχή του φόβου, της ανοικτής τρομοκράτησης της ελεύθερης σκέψης, με στόχο να καμφθεί  η αντίσταση της κοινωνίας.

Το θέμα της συμμετοχής ή αποχώρησης από την ευρωζώνη, συγκεντρώνει πολλά τρομοκρατικά πυρά και ψέματα.

Μας προειδοποιούν: Μια ενδεχόμενη αποχώρηση από το ευρώ, θα οδηγήσει σε υποτίμηση του νέου νομίσματος και θα φτωχύνει ο λαός. Καμιά σοβαρή μελέτη δεν υπάρχει από πλευράς τους όμως  για το ύψος της υποτίμησης. Αυτό που κρύβουν είναι ότι το ευρώ ήδη υποτιμάται και είναι σε κίνδυνο. Ότι ήδη έχουμε την εσωτερική υποτίμηση των μισθών και γενικά της οικονομίας κατά 15 – 20% και έχουν στόχο το 50%. Κρύβουν φυσικά πως μια ελεγχόμενη υποτίμηση στα πλαίσια μιας ριζικά διαφορετικής οικονομικο – κοινωνικής πορείας, θα έχει θετικά  αποτελέσματα για τις αγροτικές εξαγωγές και την αύξηση του τουριστικού συναλλάγματος. Βεβαίως αυτή θα σημάνει αύξηση των τιμών στα εισαγόμενα προϊόντα, αλλά αυτό θα έχει και θετικές συνέπειες καθώς θα αφήνει κίνητρο για ανάπτυξη παραγωγής σε τομείς που τώρα έχουν ξεκληριστεί.

Θα χάσουμε την βενζίνη από την ΕΕ!

Οι τρομολάγνοι λένε ακόμη πως δε θα έχουμε καύσιμα. Λες και παίρνουμε πετρέλαιο από την ΕΕ. Κρύβουν φυσικά ότι το πετρέλαιο βγαίνει από τα διυλιστήρια με 20 λεπτά και καταλήγει στο πρατήριο με 1,70. Τα υπόλοιπα είναι φορολογική ληστεία ενός κράτους που αρμέγει από τα λαϊκά στρώματα  και μοιράζει επιδοτήσεις και φοροασυλία στην οικονομική ολιγαρχία. Φτάσαμε –πιστεύοντάς τους- να πηγαίνει ό κόσμος από τη Φλώρινα στα Σκόπια και από τη Ξάνθη στη Βουλγαρία για να γεμίσουν βενζίνη. Από χώρες βέβαια που δεν παράγουν πετρέλαιο, είναι φτωχότερες από την Ελλάδα, είναι όμως   εκτός ευρωζώνης.

Δε θα μας δανείζει κανένας πια…

Το πιο χαριτωμένο, τρομοκρατικό επιχείρημα, το κρατάμε για το τέλος.

‘’Αν φύγουμε από την ΕΕ και κάνουμε στάση πληρωμών, δεν θα μας δανείζει κανείς’’. Εδώ βέβαια προδίδονται. Φοβούνται μήπως σταματήσει η χρεομηχανή που έχουν στήσει, που είναι θηλιά στο λαιμό του λαού. Κρύβουν ότι δέχθηκαν την εύλογη όσο και ανήθικη απαίτηση της τρόικας, που απαγορεύει το δανεισμό από άλλες πηγές.

Διαγραφή του χρέους και έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ

Για μια άλλη κοινωνική πορεία της χώρας μ ε κέντρο τις λαϊκές ανάγκες, για μια αξιοβίωτη ζωή, με αξιοπρέπεια, δημοκρατία, ελευθερία, υπάρχουν δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις.

Η πρώτη είναι η αθέτηση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους. Ο λαός δεν πήρε δάνεια, δεν τα έφαγε. Αντίθετα πλήρωσε για αυτά ήδη δυο και τρεις φορές. Εδώ δεν χρειάζονται μασημένες κουβέντες.

Δεύτερη προϋπόθεση είναι η αποχώρηση από την ευρωζώνη και την ΕΕ, γιατί:

• Δεν αντέχουμε άλλο την καταστροφή της παραμονής

• Τα χειρότερα από την παραμονή μας εκεί, είναι μπροστά μας. Με την νέα οικονομική διακυβέρνηση οι εθνικοί προϋπολογισμοί, που θα είναι βίαια ισοσκελισμένοι, θα εγκρίνονται και θα επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και θα μπαίνουν πρόστιμα αν δεν τηρούνται.

• Μπορούμε να τα καταφέρουμε πολύ καλύτερα έξω από το ευρώ και έξω από το μολώχ του κέρδους, τον μύλο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της ατομικής ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου, αυτού που εύηχα λένε «οι αγορές». Το όχι στο ευρώ, πάει μαζί  με μια άλλη πορεία της χώρας. Με τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια των εργαζομένων. Το λαό νοικοκύρη στον τόπο του. Με κέντρο τη δημόσια ιδιοκτησία στην παραγωγή, τις δημόσιες κοινωνικές πολιτικές. Ασφαλώς και δεν μπορούμε να τα παράγουμε όλα εδώ. Χρειαζόμαστε συναλλαγές  στη βάση ισοτιμίας και ισοτιμία μπορεί να υπάρξει μόνο ανάμεσα σε χώρες με παρόμοια οικονομική ανάπτυξη και λαούς με ανάλογα προβλήματα και όχι με τη  Γερμανία και ΗΠΑ. Εκεί θα μιλήσει ο νόμος του οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά ισχυρότερου.

Δε φεύγουν , αν δεν τους διώξουμε!

Το θέμα είναι τι κάνουμε… Τι μπορούμε να κάνουμε;

Δεν είναι μια συνηθισμένη κυβέρνηση αυτή που έχουμε απέναντί μας. Είναι ένας συνασπισμός εξουσίας, μια συμμαχία συμφερόντων και αίματος ανάμεσα στην οικονομική ολιγαρχία και την ΕΕ. Με κρίκο το άθλιο πολιτικό σύστημα. Δεν θα φύγουν με συνηθισμένο τρόπο. Δεν φεύγουν αν δεν τους ρίξουμε, δε θα πέσουν  με  κάλπες. Απαιτείται ένα μεγάλο μέτωπο ανατροπής με σημαία τα λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες.

Το μπορούμε! Εμείς ζούμε από τη δουλειά μας, τα χέρια μας, το μυαλό μας, τον κόπο μας. Αυτοί που έχουμε απέναντι μας, είναι τα παράσιτα.

 Εμείς χωρίς αυτούς είμαστε τα πάντα αυτοί χωρίς εμάς είναι ένα τίποτα.

Εμείς έχουμε το πλεονέκτημα.

*Την Κυριακή, 29 Γενάρη 2012, σε εκδήλωση στο Δημαρχείο Μαρκόπουλου για τους μύθους και την πραγματικότητα που διαμορφώνονται γύρω από την κρίση, το χρέος, τη χρεοκοπία και το ευρώ, έγιναν σχετικές εισηγητικές παρεμβάσεις που παρατίθενται εδώ.

Στο σύνδεσμο αυτό, οι παρεμβάσεις των Γιώργου Κατρούγκαλου και Σπύρου Μαρκέτου.

Πηγή: αριστερόblog